ചിത്തരോഗികളുടെ ദൈവം

ഞാനായിരുന്നു അവനെങ്കിൽ
പറക്കുന്ന പക്ഷികളെയല്ല
ആകാശത്തിൽ തൂങ്ങി
ചരടിലാടിക്കളിക്കുന്ന
കിളികളേയാവും
സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുണ്ടാവുക

എല്ലാവരുടേയും
ഉടലും തലകളൂം മാത്രമല്ല
അവയവങ്ങൾ തന്നെയും
നിമിഷങ്ങൾ തോറും
മാറ്റിവെച്ചുകൊണ്ടിരുന്നേനെ,
(ഞാനത്രമേൽ നീതിമാനാണെന്ന്
നിനക്കറിയാമല്ലോ)

മനുഷ്യന്റെ
കൈയ്യെത്താവുന്ന ദൂരത്തിനും
മുകളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന
വൃക്ഷങ്ങളേയും
ആകാശത്തേയ്ക്ക്
ലംബരേഖയിൽ നടന്നു പോകുന്ന
മൃഗങ്ങളേയും
നിർമ്മിച്ചേനെ

ദാ ഈ മലയുടെ
ചെരുവിൽക്കോർത്ത്
ഭൂകമ്പം,യുദ്ധം, മരണം, പ്രളയം
മഹാമാരിയെന്നൊക്കെയുള്ള ചിത്തഭ്രമങ്ങളെ
ചങ്ങലക്കിട്ടേനെ

എല്ലാം ഉത്സവങ്ങളും മടുത്തവർക്കായി
ഒരിക്കലും മടങ്ങിവരാൻ കഴിയാത്ത
ഒരിടത്തേയ്ക്കുള്ള
അവസാനമില്ലാത്ത
ഒരിടനാഴി പണിയുമായിരുന്നേനെ

മടുപ്പിൽ നിന്ന്
ഉത്സാഹപൂവം നടന്നുപോകുന്നവരുടെ
നിഴലുകളെ
വട്ടമിട്ടുപിടിച്ചേനെ

ഞാനായിരുന്നു അവനെങ്കിൽ
ചുമരുകളും മതിലുകളും പണിയുന്നവനെ
ആരോരുമില്ലാത്ത
ഒരു തുറസ്സിൽകൊണ്ടു ചെന്നു
തള്ളിയേനെ...
(അവനുമറിയട്ടേ ചുമരുകൾ
ഇണകളാണെന്ന്,
ഉയർന്നുയർന്നു പോകുന്ന
നിശ്ചലമായ പ്രതീക്ഷകളാണെന്ന്)

ഞാനായിരുന്നു അവനെങ്കിൽ
മേഘങ്ങളെ
മധുരമുള്ള പലഹാരങ്ങളായി
താഴേയ്ക്കു പൊഴിച്ചിട്ടേനെ,
ഒരു കുഞ്ഞുങ്ങളും
വിശന്നുകരയാതിരുന്നേനെ

ഞാനായിരുന്നു അവനെങ്കിൽ
ജീവിതത്തേക്കാൾ മനോഹരമായ
ഒരു മരണത്തെ
ആവിഷ്കരിച്ചേനെ
പുഷ്പങ്ങൾക്കു പകരം
ചുണ്ടുകൾക്ക് സുഗന്ധം കൊടുത്തേനെ,
നോട്ടങ്ങളിൽ
ആയിരം വർഷത്തെ പഴക്കമുള്ള
വീഞ്ഞിന്റെ ലഹരികൾ
നിറച്ചേനെ,
ഭൂമിയെ
ഇതിലും ചെറുതാക്കി ചെറുതാക്കി
ഒരു മൺതരിയോളം ചെറുതാക്കി
നാവിൻ തുമ്പിൽ വെച്ചേനെ.

ഞാനായിരുന്നു അവനെങ്കിൽ
ഈവിധം
എന്നെത്തന്നെ
ഉന്മാദലിപികളിൽ
ആവിഷ്കരിക്കാതിരുന്നേനെ

ശ്വാനരൻ

അസമയങ്ങളിൽ
വന്നു കയറി
ഉച്ചയുറക്കമോ ഊണോ
രതിലാളനകളോ കളിതമാശകളോ
ദേശകാലങ്ങൾ മറന്നുള്ള
കൂട്ടുകൂടലോ
അലങ്കോലമാക്കും
ചില
തെമ്മാടിക്കവിതകൾ!

അതിനാൽ
ഞാൻ വളർത്തുന്നുണ്ട്
ചില നായ്ക്കളെ

യുക്തിയെ കൊഞ്ഞനംകുത്തി
പ്രാന്തിപ്പൂച്ച മാതിരി
വീട്ടിനുള്ളിലങ്ങുമിങ്ങുമോടി,
എലിയുടേയോ പാറ്റയുടേയോ
ഒരു ബിംബം പോലുമില്ലാത്ത
മുക്കിലും മൂലയിലുമിരുന്ന്
പരിഹാസപൂർവം
എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്ന
ചികിൽസയില്ലാത്ത കവിതകളെ
നേരിടാൻ
അരയാൾ പൊക്കത്തിലൊരു
അൾസേഷ്യനെ

ചാരുകസേരയിൽ മയങ്ങുമ്പോൾ
ആൾമാറാട്ടക്കാരിയായി വന്ന്
നെഞ്ചിലൊരു പന്തംകുത്തി
ഫെമിനിസം പറഞ്ഞ്
പുരയെരിക്കുന്ന കവിതകളെ
നേരിടാൻ
ചതഞ്ഞമുഖമുള്ള
ലാബ്രഡോറിനെ

ക്രുദ്ധമായി മുഖം ചോപ്പിച്ച്
വല്ലപ്പോഴും വന്നു കയറി
മുഖത്തേയ്ക്ക് മുറുക്കിത്തുപ്പുന്ന
വിപ്ലവ കവിതകളെ നേരിടാൻ
കൂർമ്മബുദ്ധിയായ
ഡോബർമാനെ,
ഹൊറേഷ്യസ്!

വല്ലാതെ തളർന്നെന്ന
നാട്യത്തിലെത്തി
കണ്ണീരുവീഴ്ത്തി
കൊലയും കവർച്ചയും നടത്തി
ഒന്നുമറിയാത്ത മട്ടിൽ
മടങ്ങിപ്പോകുന്ന ദുരന്തകവിതകളെ
നേരിടാൻ
നിർദ്ദയം
ജർമ്മൻ ഷെപ്പേർഡിനെ

ഇനി
അസമയങ്ങളിൽ വന്നു കയറുന്ന
കവിതകളേ സൂക്ഷിക്കുക,
നായ
അകത്തുണ്ട്

ചെന്നായയോടു്‌ പറഞ്ഞ സുവിശേഷം

കാണാതെപോയ
ഒരാട്ടിൻകുട്ടിയെ
തിരഞ്ഞുപോയ
ഇടയന്റെ പ്രേതം
വാതിൽതള്ളിത്തുറന്നു വരുമ്പോൾ
നമ്മൾ
ആട്ടിറച്ചിയുടെ മണമുള്ള പാത്രം
ധൃതിയിൽ
മൂടിവെച്ചിട്ട്
അവനെ
'ഹലോ' എന്നു
വിരുന്നു മേശയിലേയ്ക്ക്
ക്ഷണിയ്ക്കും

അവൻ
വിളറിയനോട്ടം കൊണ്ടെഴുതിയ
ഒരു കുറ്റപത്രം
നമ്മുടെ മുഖത്തു വെയ്ക്കും

പിന്നെ
സൗമ്യഭാഷണങ്ങളുടെ
പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ
അവൻ പറയും
കാണാതെ പോയ
എന്റെ ആട്ടിൻകുട്ടി
നീയാണെന്ന്

തട്ടുമ്പുറത്തപ്പൻ

പണ്ട്
ഭഗവതിയൊഴിഞ്ഞുപോയ
തട്ടിൻപുറത്തായിരുന്നു
വിപ്ളവകാരികൾ കുടിയിരുത്തപ്പെട്ടത്.

ഉണ്ടുമുറങ്ങിയും
പുകച്ചു മുറുക്കിയും
ഓർമ്മകളയവിറക്കി അയവിറക്കി
അവരൊളിവുദിനങ്ങളോരോന്നും
കരണ്ടുതിന്നിരുന്നു..

അവിടെത്തന്നെയായിരുന്നു
കുറിഞ്ഞിപ്പൂച്ച കുഞ്ഞുങ്ങളെ
പെറ്റുകൂട്ടിയിരുന്നതും;
പൊലീസുകാരെപ്പോലെ
ഇരതേടി
പതുങ്ങിപ്പതുങ്ങി
നടന്നിരുന്നതും...

അബോധത്തിൽ
അങ്ങനെയൊരു
തട്ടിൻപുറമുണ്ടായിരുന്നു

ഒളിച്ചു വെയ്ക്കപ്പെട്ട വിപ്ളവങ്ങളെല്ലാം
അവിടുത്തെ
ഇരുൾത്തുരങ്കത്തിലേയ്ക്ക്
ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച്
നൂഴ്ന്നുകയറി;

പൊലീസുകാരോ
ഒറ്റുകാരോ
മറ്റു ചെരിപ്പനക്കങ്ങളോ
കാലടിച്ചെത്തങ്ങളോ,
(കൊലുസിന്റേയോ ഞൊറിപ്പാവാടയുടേയോ)
മൃദുകവിതകളോ,
എതാണേതാണെന്ന്
മിടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു കാതുകൾ!

പിന്നെ
സ്വപ്നജീവികളുടെ വംശവൃക്ഷങ്ങളെയെല്ലാം
കടപുഴക്കി
ചോരക്കനൽക്കാലമൊഴുകി വന്നു...

തട്ടുമ്പുറം
കൊച്ചുപുസ്തകങ്ങൾ
വായിക്കാനുള്ള ഒരൊളിയിടമായി.
അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു,
'സ്റ്റണ്ട്', 'മേള', 'പൗരദ്ധ്വനി' എന്നിങ്ങനെ
പലതരം രതിമദ്ധ്യാഹ്നങ്ങൾ,
കൈപ്പടങ്ങളിലമർന്ന്
തടിച്ച ചുണ്ടുള്ള സീമയോ
ഉള്ളിലേയ്ക്ക് തുളുമ്പി വീഴുന്ന
ജയഭാരതിയോ...

പുതിയ വീടുവെച്ചപ്പോൾ
തട്ടിൻപുറമാകെ
ഓർമ്മയിലേയ്ക്ക് പൊളിച്ചിട്ടു
കഴിഞ്ഞ ജന്മത്തിൽ നിന്നൊളിച്ചെത്തിയ
ശത്രുക്കൾ!

പുതിയ ബാൽക്കണിയിലിരുന്നു
കാണാം
താഴെ അയൽക്കാരന്റെ വീട്ടിലെ
കറുത്ത സ്കോഡ
നാക്കു നീട്ടിപ്പിടിച്ച ജർമ്മൻ ഷെപ്പേർഡ്
തടിച്ച കഴുത്തുള്ള വൈഫ്...
റാമ്പിലെന്ന വണ്ണം
ചെടിച്ചട്ടിയിലാടുന്ന,
വാടാത്ത ഓർക്കിഡുകൾ

വെട്ടിപ്പൊളിച്ചിട്ട തട്ടിൻപുറം
തലയിലേറ്റി
വയസ്സെണ്ണി വയസ്സെണ്ണി
ഒരേയിരിപ്പാണിപ്പോഴും
ഊഞ്ഞാൽക്കസേരയിൽ
തട്ടുമ്പുറത്തപ്പൻ

വാൻഗോഖിന്റെ വിരലുകൾ

മുറ്റത്തേയ്ക്കു നോക്കി
പൂക്കളെ വരയ്ക്കുവാനുള്ള
ഒരു സൂക്ഷ്മജാഗ്രതയിലായിരുന്നു
ഞാൻ

ഇതളുകളുടെ
അതിസൂക്ഷ്മമായ അരികുകൾ
അവളുടെ
നനുത്ത കവിൾരോമങ്ങൾ പോലെ

വാൻഗോഖിന്റെ പൂക്കളിൽ നിന്ന്
ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന്
അവന്റെ മുറിച്ചെവിയിൽ നിന്ന്
രക്തം പഴുത്ത
അനന്തമായ മഞ്ഞ വർണ്ണങ്ങളിൽ നിന്ന്
എന്റെ ബോധത്തിലേക്ക്
മടങ്ങി വരുമ്പോഴേയ്ക്കും
ഒരു പറവ
എന്റെ ബ്രഷും
ജലച്ചായങ്ങളും
കൊത്തിയെടുത്ത്
പറന്നു പോയിരുന്നു..

പടിഞ്ഞാറൊരു
ക്യാൻവാസ് വിടർത്തിക്കെട്ടി
ഇതൾ വിരിച്ചിട്ട സൂര്യകാന്തിപ്പൂക്കൾ കൊണ്ട്
അതിലൊരു ചിത്രം വരച്ചിട്ടു.

പടിഞ്ഞാറെപ്പാടത്ത്
സൂര്യകാന്തിപ്പൂക്കൾക്കു മീതെ
ഞാനെന്റെ സൂര്യന്റെ ചോരച്ചെവി
കടല്പ്പാത്രത്തിലേയ്ക്കു
മുറിച്ചിട്ടു

നിനക്കറിയാമോ
നിന്നെ ഞാൻ അത്രമേലനുരാഗിയായി
പ്രണയിച്ച പോലെ
മറ്റൊരാളും പ്രണയിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല
മുറിച്ചിട്ടത് ചെവികളല്ല,
നിന്റെ നൂറുനൂറു ചിത്രങ്ങൾ വരച്ചിട്ടും
മതിവരാത്ത
ഹൃദയത്തിന്റെ വിരലുകളാണ്‌

ഇറ്റുവീണ രക്തം കൊണ്ട്
ഞാൻ നിനക്ക്
ഒരു വിശുദ്ധപ്രണയവും
മറവികളില്ലാത്ത കാലത്തിലേയ്ക്കുള്ള
വഴിയടയാളങ്ങളുമിടുന്നു

പേരറുക്കൽ

അപ്പന്റെ പേര്‌
എഴുതുകയോ പറയുകയോ
ചെയ്യേണ്ടി വരുമ്പോഴെല്ലാം
സതീശൻ
അപ്പനപ്പൂപ്പന്മാരെപ്പറ്റിയോർത്ത്
ചുട്ടുപഴുത്തിരുന്നു.

അപ്പന്റെ പേരുകേൾക്കുമ്പോൾ
ക്ളാസ് മുറിയിൽ
ഹോസ്റ്റലിൽ ഇന്റർവ്യൂ ബോർഡിൽ
ഓഫീസ് മുറിയിൽ
അങ്ങനെ പലയിടങ്ങളിൽ വെച്ച്
ആളുകളുടെ പുരികത്തിനുമീതെ
പുഴുവരിച്ചുപോകുന്നത്
പലവട്ടം കണ്ടതാണ്‌.

അത്തരം ഘട്ടത്തിൽ
നല്ലൊരു പേരുപോലുമില്ലാതിരുന്ന
അപ്പനപ്പൂപ്പന്മാരെപ്പറ്റി
ആർക്കായാലും
അറപ്പുതോന്നുമായിരുന്നു.

അലോഷ്യസെന്നോ
വിജയകുമാരൻ നായരെന്നോ,
നീലകണ്ഠൻ നമ്പൂതിരിയെന്നോ
അസ്ഗാർ അലിയെന്നോ,
പിതൃനാമങ്ങൾ
പലതു കേൾക്കുമ്പോൾ
സ്വന്തമപ്പന്റെ പേര്‌
ഒരു കരിക്കലത്തുണികൊണ്ടെടുത്ത്
മുറ്റത്തിനപ്പുറത്ത്,
തൊടിയിലേയ്ക്ക്
അല്ലെങ്കിൽ മതിലിനപ്പുറത്തേയ്ക്ക്
വലിച്ചെറിയാനാണ്‌ തോന്നുക.

അവിടെക്കിടന്ന്
ചത്തോ ചീഞ്ഞോ വളമായിപ്പോകട്ടെ!
ചിലപേരുകൾ
ചിലനേരങ്ങളിൽ
വൃത്തികെട്ട പൂച്ചകളാണ്‌

ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ
ഗസറ്റിൽക്കൊടുത്ത്
പലതരത്തിലുള്ള അലങ്കാരങ്ങളിട്ട്
അണിയിച്ചൊരുക്കാമായിരുന്നു

മരിച്ചവന്റെ പേരുമാറ്റാൻ
ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവർക്ക്
അവകാശമില്ലെന്നു പറയുന്ന
വിചിത്രവാദമാണ്‌
സതീശന്‌ തീരെ മനസ്സിലാവാത്തത്‌.

കുഞ്ഞിന്റെ പേരിടാൻ
അപ്പനവകാശമുണ്ടെങ്കിൽ
മരിച്ചവന്റെ പേര്‌ മാറ്റാൻ
മക്കൾക്കും കുഞ്ഞുമക്കൾക്കുമുണ്ടാകണ്ടേ
എന്തെങ്കിലുമവകാശം?

നല്ലൊരു പേരുപോലും
ബാക്കിവെയ്ക്കാതെ പോയ എന്റെ അപ്പനേ
നിന്നെ ഞാൻ
ഏതുദൈവത്തിൽ മുക്കിയാണ്‌
ഇനി
സംസ്കരിച്ചെടുക്കുക?

മുങ്ങാങ്കുഴിയിട്ടവനേ പൊങ്ങി വാ... പൊങ്ങി വാ...

വറ്റിയ പുഴയുടെ കരയിൽ
മരിച്ചുപോയവന്റെ മകനെപ്പോലെ
ഒരു മരമുണ്ടായിരുന്നു
ഓരോ ഇലകൾക്കുമിടയിലെ
നിശ്ശബ്ദതയിൽ
സങ്കടങ്ങളടക്കിപ്പിടിച്ച്...

എനിയ്ക്ക്
പുണരണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു അതിനെ
നെഞ്ചിനോടു ചേർന്നു നിന്നപ്പോൾ
അതിന്റെയുള്ളിൽ
ഒരു പുഴ
തടംതല്ലി ഇരമ്പിയാർക്കുന്നതു കേട്ടു

ഞാനതിന്റെ
നാട്ടുനെല്ലിക്കാ മണമുള്ള തണൽകുടിച്ച്
മലർന്നു കിടന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ
വറ്റിപ്പോയ പുഴ
ആകാശത്ത്
ഗതികിട്ടാതെ പലതിരകളിൽ
പല ചുഴികളിൽ
ചുറ്റിത്തിരിയുകയായിരുന്നു

ഉള്ളിലെ പുഴക്കരയിൽ
വെള്ളത്തിലൊലിച്ചുപോയ
അമ്മയെ നോക്കി
ഒരുണ്ണി
വിതുമ്പി വിതുമ്പിക്കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു...

ഞാനവന്റെ നിലവിളിയാണെന്ന്
ഞാനവന്റെ ഉള്ളിലെ വീർപ്പുമുട്ടലാണെന്ന്
ഞാനവനെ പുഴയിലേയ്ക്ക് തള്ളിയിട്ട്
രക്ഷപ്പെടേണ്ടവനാണെന്ന്
കൈകളിൽ വിറ,
കാലുകളിൽ കനലിലെന്നപോലൊരാവേഗം,
ഹൃദയത്തിൽ പുലി നഖങ്ങളാൽ വരഞ്ഞിട്ട
മുറിവുകളിൽ നിന്നൊഴുകി വരുന്ന
അതിവേഗ ശരഗതിയാർന്ന
ഒരു രക്തനദി

സമയം പലനിറങ്ങളായി
പൊട്ടിയൊഴുകിയ
ഒരത്ഭുതനിമിഷത്തിൽ
വറ്റിപ്പോയ പുഴ
മരിച്ചവരുടെ ഒരരൂപശിഖരമായി

അവനവളെ
കാറ്റെന്നുംകുളിരെന്നും പേരുള്ള
എന്റെയമ്മേയെന്നു വിളിച്ചുകൊണ്ട്
ഇരുളിലേയ്ക്ക്
ഇരുളിലേയ്ക്ക്
പിന്നെയുമിരുളിലേയ്ക്ക്
മുങ്ങാങ്കുഴിയിട്ടു

കുളിരുള്ള കാറ്റിന്റെ രൂപമണിഞ്ഞ
ഒരു പുഴ
ഞാനാണു മോനേ
ഞാനാണു മോനേയെന്ന്
പാലുകിനിഞ്ഞൊഴുകുന്ന മുലകളുമായി
അവനു പിന്നാലെ
തിരക്കിട്ടൊഴുകുവാൻ തുടങ്ങി...

മുങ്ങാങ്കുഴിയിട്ടവനേ
പൊങ്ങി വാ
പൊങ്ങി വായെന്ന്
ഒന്ന്... രണ്ട്... മൂന്ന്...
എന്നിങ്ങനെ
ശ്വാസം വിടാതെ ഞാനിപ്പോഴും
എണ്ണിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു...